کوچه باریک

از آن بعد از ظهر های دلگیر است . تیر چراغ برق ها در قلبم فرو می روند . همهمه خیابان تنهایی ام را چند برابر می کند . از دل هر شیئی که در پهنه نگاهم می افتد انبوهی از خاطرات تلخ و شیرین فوران می کند و توی ذهنم شعله می کشد . وجودم را داغ می کند ، پاهایم سست می شوند ، چشم هایم مات می شوند و دوباره سرد می شوم . هنوز گرمای ناشی از خاطره اولی فرو ننشسته ، دومی شعله می کشد . چشم هایم را برای لحظه ای می بندم بدان امید که از هجوم اینهمه "گذشته" رهایی یابم . پلک هایم داغ داغ است . یاد شب های زمستان می افتم . چیزهایی در هاله ای از مه در امتداد خطی زیر پلک هایم می آیند و می روند . چیزهایی که درست نمی دانم چیست ، اما حسی را در وجودم زنده می کنند که خوب می دانم چیست و به کدامین زمان و کدامین مکان تعلق دارد . چشم هایم را باز می کنم . همه چیز مرا با زنجیری ضخیم به گذشته ها پیوند می دهند و به سوی خود می خوانند و مرا از حال گریزان می کنند و از آینده هراسان . از آن حس های فلسفی است که گاهی آدم را دامنگیر خودش می کند . کاری ندارد به اینکه یک مرفه بی درد باشی یا پسربچه ای که سر چهارراه ها شیشه اتومبیل ها را با حالتی زار لنگ می کشد و با هر حرکت دست غرورش روی شیشه مالیده می شود . کمتر کسی به او محل می دهد ، چون وقتی می رود معمولا شیشه ها از قبل کثیف ترند و چیزی روی قلب ساکنان ماشین جا می گذارد که نبودنش بهتر از بودنش است . یکجورهایی خود را به خریت زدن می ماند ، به گریختن از آتشی که دامن ما را نمی گیرد اما حرارتش از دور صورتمان را می آزارد .
دست هایش توی دست های منست . به چهره اش نمی آید ، اما انگار که این حس را بارها تجربه کرده و می داند چیست . جمعیت را می شکافیم و راهمان را باز می کنیم و می رویم . یکجور حس اتحاد است . حسی که باعث می شود فکر کنم میان همه این جمعیت ما دونفر تنهاییم . با بقیه فرق داریم . حس خوبی است . باید این جداافتادگی را تجربه کرد تا معنایش را فهمید . یکجور غرور به آدم دست می دهد وقتی دست یک نفر توی دست هایت هست که حس می کنی درونت را می فهمد و با سکوتش به تو می فهماند که می داند . انگار قایق نجاتی را از میان آنهمه غریق برای تو انداخته باشند ، چون جامعه بشری به نفس هایت محتاج است ! همه عابرانی که نگاهمان می کنند و می گذرند و می روند ، رقیبند و من پیروزمندانه تماشایشان می کنم ، چون دست های او در دست من است .
گوشه میدان پیر مرد خوش سیمایی با چشم های نافذ ، چند شاخه گل رز آبی را توی دستهای لرزانش گرفته و می فروشد . به سمت پیرمرد می رود و مرا هم با خودش می کشاند . دو شاخه گل رز می خرد . یکی را به دست من می دهد و دیگری را خودش نگه می دارد . چند قدم جلوتر ، شانه هایش می لرزد . پرده براقی که همیشه روی چشم های سیاهش می درخشید ، مثل یک حریر نازک فرو می افتد ، روی گونه اش می لغزد و از سراشیبی چانه اش پایین می جهد . گردی صورتش را توی بهت چشم هایم غرق می کنم . حیرتم را که می بیند می گوید : "یاد پدربزرگم افتادم ، همان که رفت ..." سکوت سنگینی میانمان حاکم می شود . چیزی در وجودم فوران می کند ، نمی دانم چیست . سکوت می کنم . دست هایم می لرزند . تمام اعضای تنم در تکاپوی حس مبهمی که در وجودشان جوانه می زند ، علامت سوال شده اند .
مدت ها از آن روز می گذرد . بارها چشم هایش را به یاد آورده ام و چیزی از پهنه چشم هایم کنده شده و روی گونه هایم غلتیده ، چیزی که به دانه های باران بیشتر شبیه است تا پرده حریر . همیشه هم اول به مژه هایم آویزان می شود و بعد فرو می افتد . نمی دانم چه چیز توی آن حریر شفاف که درنور خورشید در حال مرگ بعد از ظهر برق می زد ، دیده بودم که او را به شاهزاده مقتدر بخشی از خاطراتم بدل کرد و هر بار با خودم فکر می کردم که چشم های سیاهش بی حجاب و در کنار چتر موهایش چقدر زیبا ترند و چقدر خوشبختم که گاهی بی آنکه بداند چرا ، می توانم در آن ها زل بزنم ...



ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
پی نوشت اول: این متن رو برای کسی نوشتم که فراموش کردم تولدش رو بهش تبریک بگم . کسی که به اینجا سر می زنه ولی هیچوقت نظر نمی ذاره . خدا کنه ناراحت نشه .
پی نوشت دوم : این متن از اون متن هایی بود که از ته قلب برچسب "واسه دلم" رو براش انتخاب کردم .