کوچه باریک

درود
میخوام دوباره بخونم
................

مطلب جدید....الان هیجان دارم...حضورم رو اعلام کنم...الان میخونم

"به رفاقتم و به صداقتم خندیدم . باورم نمی شد که به همین سادگی رفته و حتی یه شماره تلفن هم برای من به جا نذاشته باشه....................... چون مطمئنم بعد از مرگم می تونم همه اینا رو ببینم واز دیدن همه اون چیزایی که قبل از مرگم باید می دیدم ، احساس کنم مرده خوشبختی هستم ......................."
عزیزم عالی نوشته بودی....خیلی عالی.
می دونی الهام جان،ما عادت کردیم به قضاوت کردن در مورد همدیگه....عادت کردیم که از هم اون چیزی رو بسازیم که خودمون میخوایم...گاهی وقتها یادمون میره که بابا اون طرف هم آدمه ها...حق داره اونی باشه که هست.منم از این تجربه های تلخ داشتم،دوستی دارم که تا حالا سه بار بی خبر گذاشته من رو از خودش ،سه بار که هر بار روز هایش برایم مثل کابوس بودند.خودت تجربه کردی ،احساسم رو ،پس بهتره دیگه توصیفش نکنم.هر بار که با من این کار رو میکرد من سکوت میکردم و تو سکوت خورد می شدم.در مورد کاری که با من کرد هم هر کس قضاوت نمی کردم و صبر می کردم تا خودش بیاید و برایم بگه که چرا....ولی هر بار که بر می گشت می دیدم که اون در مورد من قضاوت کرده و از من چیزی رو خواسته و ساخته که من اون نبودم.اوج بی رحمیه که بهترین دوستت با تو این کار رو بکنه.ولی من هر بار در برابر این کاری که با من میشد لبخند میزدم و خوشحال بودم که دوباره آمده تا برایم لبخند بزنه.آمده تا با هم از چیز هایی حرف بزنیم که هر دو دوست داشتیم...حالا این دوست نازنین من ماههاست که من رو صدا نکرده....ته دلم خوشحالم از اینکه سلامته و یه گوشه از ایران داره میخنده...تاراحتم از این که نیست تا دل تنگی های این روز های من رو التیام ببخشه ولی میدونم که دوباره فردا روزی بر میگرده و با هم به هم لبخند میزنیم.............
ببخشید اگه کامنت من مرتب با مطلب زیبات نبود

***

@ علی آیت اللهی
ممنون بابت حضورتون ، پس منتظر نظرتون می مونم .


@ اعظم
مثل همیشه خیلی به من لطف داری ، ولی باید بگم ، بهت حسادت می کنم که همیشه این طرف ماجرا بودی ، یعنی قضاوت نکردی و به قضاوت نشستنت . ولی من همیشه این طرف نبودم ، توی داستان این پست هم ، اون طرف رفتم و غیر منصفانه قضاوت کردم .


***
Elham
***

daaaaar yaaaaaad.1kalame jadidam yad gereftam : zogh marg
kheyli ghamgin bood,in roozha hame az ghamgin minvisan

az ro pak kon:D:D

بعضی وقت ها بعضی چیزا و بعضی حس ها رو به هیچی نمی شه وصف کرد و همیشه حفره هایی خالی ته ِ قلب آدما پیدا میشه که هیچی پُرش نمیکنه .

چه داستان جالبی بود ... یاد داستانای ظهرهای جمعه که زمان بچگی از رادیو پخش میشد افتادم ... هیچ وقت از اون به بعد همچین احساسی نداشتم

این نتیجه ای که تو گفتی چیزیه که همیشه ذهن منو به خودش مشغول کرده ... میدونم دلیلش چیه که ما ایرانیا اینطوری هستیم ولی شاید اینجا جای گفتنش نیست

اما درباره قضاوت ... کاریه که همیشه انجامش میدم ولی پشیمون نیستم چون بر اساس یه سری داشته به نتیجه ای میرسم ...

بعد از قضاوت هم خیلی زود میگم نباید از دیگران انتظار زیادتری داشته باشم... اما مطمئنم که ادما باید به انتظارات به حق دیگران جواب بدن

چه متن پر راز و نشيب و عجيبي .. و اندكي تلخ به نظر مي آمد ..

در ضمن خدا بيامرزدش ..

اول حضورسبزمرو به اثبات برسونم :D

سخته کامنت گذاشتن واسه این پست . ولی می توانم بگویم این پست نمائی از اسم وبلاگتون بود. تفکرات وجودی و فکر کردن به مرگ به آدم عمق میده همانطور که درد ادم را عمیق می کنه

راستش نمیدونم چی باید بگم
راستش نمی دونمچون همچین حسی بهمدست نداده
تا به حال عزیزی رو از دست ندادم
تا به حال به خار از دستدادن دوستامغصه نخوردم
من یهجورایی در این زمینه سنگدل بودم

اما اینکه آدم خبر مرگشو پخش کنه تا ضجه زدن دیگران روتماشا کنه چه فایده داره؟؟؟
می دونی الهامجان من همیشه یاد گرفتم بی توجه به قضاوت های دیگران و نظراتشونزندگی کنم
و خوشحالم
چون اینوری حتی اگه بعد از مرگم کسی حرفی درباره من بزنه می دونستمکه منم چندان به نظر اون اهمیتی نمیدادم
کلا من هنوزم که هنوزه از سرمای مرگ می ترسم
خیلی سخته
مردن برام اهمیتی نداره
چگونه مردن برام مهمه
همونطوری که زیستن برام اهمیتی نداره و چگونه زیستن برام مهمه

اما این طبیعت همه ماست که وقتی حرف مرگ پیش میاد
دوست داریمکه نام نیکی از خودمون به جا گذاشته باشیم


*
غایت عمر گرانمایه ما نام نیک به جا گذاشتنه

)):

|:

***

@ 4bidari
بازم خوبه این پست یه چیزی به شما اضافه کرد ! D:
در ضمن خوشحالم که بالاخره در وبلاگ من کامنت گذاشتین !

@ خودمم
این حفره های خالی بعضی وقت ها منو یاد یک چهاردیواری بتنی بدون در و پنجره و در عین حال بدون سقف میندازه !

@ حسین
خوشحالم که با نویسنده داستان های رادیو مقایسه می شم که کسی تا حالا نتونسته احساسی رو که در شما بوجود آورده ، زنده کنه !
ولی در مورد قضاوت باید بگم با شناخت فرق داره . وقتی قضاوت می کنی یعنی یکی رو سیاه و یکی رو سفید فرض کردی . در حالی که همون سیاه می تونه یک روز سفید باشه و گاهی هم مخلوطی از هر دو : خاکستری .
گاهی وقت ها پشت یک زرد طلایی یک سیاه زننده هست و گاهی پشت یک سیاه پر کلاغی ، یک آفتاب خیره کننده طلایی ، ترجیح می دم آدم ها رو بشناسم ، ولی دربارشون کمتر قضاوت کنم .

@ فرشاد
ممنون که خوندی . از وازه "عجیب" خیلی خوشم اومد ، شاید چون خودم داستان هایی که این صفت رو بهشون نسبت دادم ، دوست داشتم ! ( البته نمی خوام کامنتت رو تعبیر به تحسین کنم ! )

@ نشانه خوان
من نه آدمیم که در قید دیگران باشم و نه آدمیم که از دیگران رها باشم . حرفم اینه که قشنگ تره از آدم ها قبل از اینکه بمیرن قهرمان درست کنیم ، نه بعد از اینکه مردن .
اگه بدونی یه نفر داره می میره هر کاری که از دستت بر بیاد ممکنه براش انجام بدی ، چون می دونی دیگه فرصت این کارو نداری . درحالی که اطراف ما پره از آدم هایی که معلوم نیست کی می میرن ، شاید همین فردا . با اینحال احساس می کنیم برای اینکه کاری برای اون ها بکنیم حالا حالاها وقت داریم !

@ زروان
کامنتتون منو بدجور به فکر فرو برد و باید بگم سخته کامنت گذاشتن برای کامنت شما !

@ کمیاب
یه طوری کامنت بذارید ، منم بفهمم !!!!



***
Elham
***

عالی بود.
ولی فکر نمیکنی اگر کسی خبر مرگش را بداند و به دیگران بگوید بیشتر ترحم آنها را جلب خواهد کرد؟

نمی دونم به این میگن مرده پرستی و قابل سرزنش کردنه یا واقعن طبیعیه ولی متاسفانه تا کسی میمیره یهو عزیز میشه.برای مرده هامون بیشتر ارزش قائلیم تا زنده هامون!
یاد چن میگیری گریه کنی افتادم!!!
این که قبل از مرگت بدونن داری میمیری یه چیز وحشتناک دیگس،یعنی عزیز نمی شی فقط قابل ترحم میشی!

من همیشه از ادما یه قضاوت دارم قبل از هر شناختی ...

قصد ندارم این رو جایگزین شناخت کنم و تصمیم بگیرم ... اما وقتی فرصتی برای شناخت نیست از همه تجربم استفاده میکنم تا یه تصوری نسبت به هر چیزی داشته باشم

***



فکر کنم قسمت آخر یه توضیحی احتیاج داره ، منظور من این نبود که در حالی که زنده هستم به دیگران بگم دارم می میرم ، منظورم این بود که زنده باشم ولی دیگران فکر کنن من مردم !!!
وگرنه از ترحم متنفرم !


***
Elham
***

سلام الهام جونم

خب راسش حسابی اشکم در اومد

هم از قضاوت، هم از اجرای مناسک بزرگداشت یاد دوستی ، هم از درد ِ بی دردی و آتش...!

حتی از همین داستان یه جوال دوز (نه سوزن) به خودم زدن!

ممنونم عزیزم
موید باشی

درود

بر گشتم ,خوندم و اینو میخوام بگم:

خوشحالم دوست نویسنده قوی ای دارم

همین

نمیدونم چی بگم
واقعا نمیدونم
نمیدونم باید بگم که باید به حرفای سارا گوش میدادی یا در غم از دست دادن یه دوست میسوختی

گاهی اوقات قضاوت های نابجا ذهن رو خیلی درگیر می کنه
ولی خب اون موقع سنت کم بود و زیاد نمی شه توقع داشت.

بزرگتر و با تجربه ها بدترند.

سلام
من تازه پستت پیدا کردم و خوشحالم

راستش من مرگ و برای عزیزم تجربه کردم مرگی با همه سنگینیش روی شونه هام و حسرت یه خدا حافظی ....
من زنده بودنش و با تمام درداش حس کردم اما هنوزم داغ نبودش روی قلبم میسوزه و دردش تا مغز استخوانم تیر میکشه....

هیچ وقت نمی تونم بگم این غیبت رو می فهمم وقتی هنوزم روزی یکبار به خط همراهش زنگ می زنم...

طبق معمول من زماني رسيدم كه ته ديگ موضوع رو هم خوردن! اما خب عذر تقصير.

راستش براي اين پستت خيلي حرف دارم. ازون حرفايي كه دستت ميان رو دكمه ها كلمه ها فرار مي كنن ! نمي دونم از كجاش بگم: از مرگ كسي كه دوستش داري و يه دنيا باهاش ساختي،‌ از دوستي هاي اينترنتي كه لنگ يه جريانه و پقي مي تونه قطع شه و نفهمي چي به سر طرف اومد،‌ از دلهره ي خالي شدن ناگهاني جاي دوستاي واقعي تو اين دنياي مجازي،‌از دوستايي كه خيلي نزديكن اما يهو تو مه گم مي شن،‌ازينكه براي مرگت چه فكري كردي، ازينكه بعد از مردنت بقيه چي مي گن،‌از سرطاني كه بهتريناي زيندگيمو ازم گرفت ؟ ... از كدوماش بگم كه تجربه نكرده باشم يا بهش فكر نكرده باشم... اين درگيرياي درونيتو خيلي خوب نوشتي و خيلي ملموس.
اي كاش منم با خوندن همون قرآن آروم مي شدم !

برداشتتو دوست دارم و چقدر بهش معتقدم.. هر چند كه هنوز درونم عزاداره اما اعتقاد دارم زنده ها خيلي مهم تر از اونايي ان كه نيستن و درون ما زنده ان! ... و تو هر وقت بخواي مي توني از لابه لاي ذهن و دلت بكشيشون جلوي خودت...
آره بايد زندگي كرد،‌بايد زنده ها رو دوست داشت و تا دير نشده بهشون حرفاي تو دلي رو گفت
چون قهرماناي مرده هم ممكنه لا به لاي زمان،‌يه بار ديگه و اين بار واسه هميشه بميرند

**

مرسي! با اينكه طولاني بود اما با اشتياق خوندمش :-)

***

@ saaideh
لطف داری .
منظورم رو بد بیان کردم که بعد از کامنتت درستش کردم . منظور من ترحم نبود .

@ super MARIO
خیلی دوست دارم قبل از مرگم بدونم دارم می میرم و هیچ کس دیگه هم اینو ندونه ! به نظرم اصلا وحشتناک نیست ! یه کارایی هست که فقط یه هفته قبل از مردن می شه انجام داد !

@ حسین
نظر من اینه که قضاوت اگرم می خواد صورت بگیره باید بعد از شناخت باشه ، نه قبلش ! هر قضاوتی نیاز به شناخت داره و به عقیده من قضاوت بدون شناخت نتیجش پشیمونیه !

@ ری را
خوشحالم کردی که اومدی . بعضی حادثه ها و بعضی احساس ها بین همه ما مشترکه . ببخش اگه ناراحتت کردم .

@ علی آیت اللهی
بازم مثل همیشه حسابی منو شرمنده خودتون کردین . باعث افتخار منه که چنین نظری دارین . امیدوارم بتونم از راهنمایی های شما برای بهتر شدن کارم استفاده کنم .

@ سینا
یکی از اهداف من از نوشتن این داستان این بود که خواننده رو سر همین دوراهی قرار بدم که شما قرار گرفتین ! چون خودم هم سر این دوراهی هستم و هنوزم دقیقا نمی دونم کدوم راه درست تره !

@ مهندس پنگول جونی
من هنوزم کم سن و سالم !

@ سارا
حقیقتش اینه که منم هنوز باور نکردم که زهرا دیگه نیست ، هنوزم احساس می کنم که یه جایی از این دنیا داره زندگی می کنه ! همه این افکار رو در حالی دارم که می دونم دیگه زنده نیست و در زنده نبودنش هیچ شکی ندارم !
راستی ، ممنون که اومدی ، اومدنت رو به خودم تبریک می گم .

@ حیاط خلوت
تعبیر ته دیگ خیلی باحال بود !
ولی اینجا از معدود جاهاییه که کی رسیدن مهم نیست ، رسیدن مهمه !
از کامنتت فهمیدم چقدر حس مشترک وجود داره بین من و تو !
ممنون از لطفت


***
Elham
***

ببین نمی‌دونما
ولی جوونا کمتر از مرگ می‌ترسن
ببین چند تا پیرزن پیرمرد پیرزن گیرت میاد که خودگشی کرده باشه؟ ولی جوون...
من اگه بدونم بعدش روحم سرگردون و برزخی نمی‌شه
حتما خودکشی می‌کنم

خلوص و پاکی قلب با بالا رفتن سن ما آدم ها رابطه ی معکوس داره
یقیناً هیچکس دوست یا دوست های دوران کودکی اش رو فراموش نمی کنه، چون اون موقع ها همه ی ما دل مون پاک بود ، اگر با کسی دوست می شدیم هیچ منفعت عقلی پشتش نبود و فقط رابطه ی قلبی مون بود که ما رو به سمت هم می کشوند و شاید به خاطر همین بوده که همه ی ما هیچ وقت نمی تونیم اون دوران و آدم هاش رو از یاد ببریم.
اما باید قبول کرد که رسم این دنیا «ثبات» نیست
و همه چیز همانطور که می آید یک روز هم می رود
و هیچ کس از این قاعده مستثنی نیست
هر چند به عقیده ی من قاعده، قاعده ی زیبائیست
چون پایان همه ی این پایان ها خداست
و بازگشت همه ی این آمد ها به سوی ذات پاک اوست
پس زیباترین بخش دنیا، همان بخشی است که «ثبات» ندارد
چرا که این بی ثباتی کلید دریست که پشت آن در بالاترین آرامش ها در انتظار ماست
پس چه زیبا رفت آنکه زود تر و پاک تر رفت
و چه زیباتر رفت او که به لطف درد هایی که کشیده بود گناهان نداشته اش هم بخشیده شد و سپس رفت
...
...
یاس کبود
من هم او را نمی شناختم
ولی فکر می کنم همین دو واژه که کنار هم قرار گرفته بود
برای شناخت او (ورای هر عقیده ای که داشت) کافی بود
روحش شاد

الان ساعت حدودای 3و ربه! بامداده و من
طبق معمول !!درحالی که فردا امتحان دارم(آمار استنباطی)!.
وبلاگتو باز کردم ..اولش از درازی داستان به قول خودت یه سطل آب زیر درخت آلبالو!!!گم شده!!
ولی همچین که خوندمش اون قدر سبک و صادقانه نوشته شده بود که دوست داشتم حالا حالا ها تموم نمیشد...
ولی
من از مرگ خودم میترسم بیشتر از همه برای ناراحتی مادرم و دخترم ...(چون میدونم من نباشم خیلی ناراحت میشن)

وخوشحالی همسرم!!!!!دی:

باباااا داستان نویس س س س س بابا اینکاره

درد بی دردی علاجش آتش است
یه زمانی چقدر رو مخم بود این بیت. هنوزم معنیشو نفهمیدم. نه اینکه نفهمیده باشم ها، یک جورایی یه حسی بهش دارم. خیلی عمیق تر از اونیه که تفسیرش میکنن

آفرين بر تو
آفرين بر تو

روايت داستانت خيلي قشنگ و تكان دهنده بود

واقعا لذت بردم
واقعا بهت تبريك مي گم

بسيار بسيار زيبا بود

من برم يك بار ديگه بخونم تا توي حس و حال واقعيش هستم

ziba va ghamangiz

سلام . در مورد یاس کبود تسلیت میگم . هر کسی با هر نوع عقیده ای محترم هستش و پشت مرده حرف زدن هیچ کار خوبی نیست .
اما در مورد زهرا و سارا و شیما اگه اشتباه نکنم . خدا زهرا رو هم بیامرزه . میدونم دقیاقاً چی میگی
عین این داستان تو ولی برعکسش سر من هم اومده و خیلی هندی تر
من کار بابام طوری بود که هر چند سال یه بار مجبور بودیم یه شره دیگه باشیم
اول تهران بودیم که بر میگرده به 7 سال اول که تازه تازه آإم دم در میاره
بعدش رفتیم رشت و تا راهنمایی اونجا بودیم
بعدش از اونجا ارومیه و تبریز و جاهای دیگه رفتیم
اما اون قسمت رشت و دوستی های اون موقع دقیقاً عین مال تو بودش
آدم توی اون سن و سال خیلی احساساتی و رمانتیک هستش و نمیدونم شاید بشه گفت یه جور رابطه عاشقانه با دوست هاش داره و اونها رو میپرسته یه جوری و وقتی که میخواد جدا بشه خیلی سوزناک و سخت هستش براش
اما در مورد اینکه خودت رو مسئول میدونی زیاد این نظر رو ندارم ، هر کسی همین که خودش رو سالم و خوب نگه داره خیلی هم کار بزرگی کرده و لازم نیست همه دنیا رو خوشبخت نگه داری . قسمت زهرا اون بوده . از دست تو هم کاری بر نمیومده . اون هم چیز بدی در مورد تو فکر نمیکرده و نمیدونسته و تا آخرش هم تورو دوست داشته . این طوری فکر کن و راحت باش
مواظب خودت باش



با درود و سپاس فراوان : شهرام

معمولا وقتی نیاز داریم بهمون توجه بشه کسی توجه نمیکنه و تنها گذاشته میشیم حتی اگه خبر مرگمون رو زودتر بدیم به آدم هااحتمالآ منازهمه ی کسایی که توجه نکردن بهم و رد شدن و به نوعی فراموششدمولی توی اون مقطع و با شنیدن یک هفته فرصتی که دارم به سمتماومدن متنفرم میشماز همشون میرم زودتر از موعد خودمرو خلاص میکنم
.
.
.

الهام عزیزم
خیلی زیبا تعریف کردی
تحت تاثیر قرار گرفتم
کاش قدر زنده ها رو بدونیم
قبل از اینکه بمیرن و حسرت بخوریم
کاش هر روز که بیدار می شیم فکر کنیم روز آخری هست که زنده ایم
کاش...
کاش...
به مهتاب بگو این پست رو بیاد بخونه تا دیگه انقد بیخودی با من دعوا نکنه:((

درود
باز هم این داستان رو خوندم

چه خوب با کلمات و جملات در حالیکه داستان رو جلو میبرید,بازی میکنید .
انگار که داستانی رو با رقص تعریف کنن
................

یک بار دیگه خودم رو وسط حیاط و زیر درخت زرد آلو تصور کردم ، ولی ایندفعه خبری ازسطل آب سرد نبود ، بلکه خودم رو آغشته به شیره های درخت زرد آلو که بوسیله جک و جونورای کریه روی شاخه هاش تولید می شه و با بی شرمی این طرف و اون طرف ریخته می شه ، احساس کردم . پر از کثافت ! چسبنده و خیلی خوشمزه برای انواع حشرات و جانوران موذی ! از خنده هایی که یک روز به رفاقتم و به صداقتم کرده بودم ، خجالت کشیدم و بیشتر از خودم متنفر شدم
............... و

برگشتم سراغ قرآن ، یه جزء رو تموم کردم و بعد با یک حس شعف سنگین ، مثل بازیگرایی که بعد از اجرای تئاتر جلوی طرفدارانشون تعظیم می کنن ، جلوی خودم تعظیم کردم و از کار خیری که در حق دوستم انجام داده بودم (!) احساس غرور می کردم . اعتراف می کنم که بعد از خوندنش با اینکه مثل اوراد جادوگرا خونده بودم ، کمی احساس آرامش می کردم !

دو نمونه از اون رقص های زیبای نوشتاریست
.................
درود درود درود

فکر میکنم خیلی بدموقع اومدم داستانتو بخونم
چون تازه در حد ابسیلن خودمو آروم کرده بودم
نمیدونم چی بگم
من ذهنم قفل کرده
نمیخوام خودمو بذارم جای تو که بهت بگم اگه جای تو بودم چیکار میکردم

این بنفشه چی میگه اینجا؟
من هیچ وقت بیخودی باهاش دعوا نکردم،واسه همشون دلیل دارم
آره به اصطلاح،خیلی،مثل سگ و گربه به جون هم افتادیم
ولی حسرت یه قهر درست حسابی به دلم موند
هیچ وقت نشد دو شب بگذره و بیخیال هم شیم
تازه تو اون دو شب هم که به اصطلاح تو ترک بودیم انقد غصه میخوردیم که هرکدوم یه مرزی بگیریم


:(((((

حوصله ندارم م م

***

@ هـ . ز.ز
خیلی از جوونا هم از مرگ می ترسن ، اگرچه قبول دارم که پیرها بیشتر می ترسن .
درباره خودکشی هم همون بهتر که نمی دونی بعدش چی می شه !

@ AmiN
این بی ثباتی کلید دریست که پشت آن در بالاترین آرامش ها در انتظار ماست .
این بخش از کامنتتون رو خیلی دوست داشتم ، بقیه بخش ها رو هم به زیبایی نوشته بودید و تعبیر خیلی زیبایی به کار بردید .

@ بهانه
فکر کنم منم درست همونموقع که کامنت می ذاشتی توی اینترنت بودم ، با این تفاوت که فرداش هیچ کاری برای انجام دادن نداشتم !!!
درباره داستان هم لطف داری !
...
خوشحالی همسر !!!! wink

@ میلاد
ممنون .
منم خیلی به "درد بی دردی علاجش آتش است " فکر می کردم ، چون بخش مهمی از آهنگی بود که پدرم خیلی دوست داشت و من همیشه می شنیدم و همیشه احساس می کردم معنیش فراتر از اونیه که من درک می کنم .

@ نگاه
ممنون که تشریف آوردید .
باعث خوشحالی منه که نظر شما اینه و خوشحال می شم که از نظرات استادی مثل شما باز هم بهره بگیرم .

@ Ehsan
قصدم غم انگیز کردن داستان نبود ، ولی این ماجرایی بود که اتفاق افتاد و من روایتش کردم .

@ شهرام بیطار
درباره دوستی های اون سن حق با شماست . ولی من خودم رو مسئول چیزی نمی دونم ، فقط مسئول قضاوت بدون در دست داشتن اطلاعات کافی و البته این سوال که توی متن هم نوشتم و هنوزم جوابش رو درست و حسابی نمی دونم :
بعد ها باز هم به سارا فکر کردم و به این فکر کردم که توقع اون برای حرف زدن با آدمی که عزیزی رو از دست داده مسخره تر بود یا بی توجهی من به آدم زنده ای که نیاز داشت با کسی حرف بزنه تا به خودش اثبات کنه زندگی همچنان جریان داره ، بی رحمانه تر بود !

@ M.R.R
من احساس می کنم این شرایط دنیای مدرن هست که این بی توجهی رو به بار میاره ، در واقع انسان ها توی مسائل شخصیشون و زندگی روزمره غرق می شن و گاهی اوقات مسئولیت خودشون رو در قبال دیگران فراموش می کنن . در حالی که این مسئولیت بسیار ظریفیه ، یعنی حتی باید مواظب تک تک کلماتی که به دیگران می گیم هم باشیم . بخاطر همینه که من نمی تونم از آدمی که برای لحظه ای دست از غرق شدن می کشه و متوجه وجود من می شه متنفر باشم .

@ B.a.N.a.F.s.H.e
ممنون که علیرغم مشغله زیادت اومدی . و خوشحالم که از اومدنت پشیمون نیستی . مثل همیشه به من لطف داری !
درباره مهتاب هم فکر می کنم بعضی وقت ها خیلی بهت گیر می ده ، ولی همین گیر دادنا نشون می ده که خیلی براش عزیزی .

@ علی آیت اللهی
صادقانه بگم که از حضور چند باره شما و تعبیر شما بینهایت خوشحال شدم . البته این نگاه موشکافانه شما خیلی کمک می کنه تا در تجربه های بعدی به خوبی نقاط قوت کارم رو بشناسم و بیشتر ازشون استفاده کنم .
بازم بخاطر نظرتون تشکر می کنم .

@ مهتاب
با اینحساب برو یه وقت دیگه بیا !
:D
به تو و بنفشه توصیه می کنم که مسائلتون رو به شکل مدنی حل کنید ، سگ و گربه چیه !!!
فکر کنم همین که بنفشه از گیر دادن هات گله می کنه خودش نشون می ده تو هم برای اون خیلی مهمی !
پس برین خوش و خوشحال به زندگیتون برسین !


***
Elham

جالب بود تبریک میگم به خاطر قلم زیباتون
همه آدم ها تو زندگیشون دوستان زمان بچگی داشتن که حالا یا از شانس خوبشون تا آخرش میمونن یا ....
ولی یه چیزی که اینجا از نظر من خوبه مرگ در اوج جوانیه فکر کنم که دلیلش رو بدونی
پس خوش به حال دوستت

الکی می گه بابا سگ و گربه چیه؟
چرا شاایعه پراکنی می کنی مهتاب؟وینک

و زهرا با رفتنش همیشه ماند...!

الهام خانوم جان این نوشته رو خیلی وقت پیش نوشته بودم دوست دارم اینجا تکرارش کنم دوباره......................

چند دقیقه پیش در “فیس بوک” بودم و داشتم لیست دوستانم را مرور می کردم …یکدفعه بسرم زد اسامی کسانی را سرچ کنم که زمانی جزو دوستانم بودن یا می شناختمشان ، بعضی ها را پیدا می کردم و از بعضی اثری نبود …بعضی ها را فراموش کرده بودم و بعضی ها فراموشم کرده بودند و شاید هم اصلا” فراموشی از هیچ کداممان در کار نبوده فقط شاید ترجیح می دادیم همدیگر را فراموش کنیم و خدا می داند که چند بار همدیگر را سرچ کرده ایم …بعد خیره شده ایم به عکس پروفایل همدیگر..صفحه را بسته ایم …مثل شماره دوستانی که در دفترچه تلفن موبایلمان هست ولی هرگز به آنها زنگ نمی زنیم ولی هرگز هم پاکشان نمی کنیم ..انگار که نمی خواهیم فراموششان کنیم و همانطور جا خوش می کنند آنجا و گاهی که دلتنگ می شویم می رویم سراغ آن شماره های چند رقمی …تماس نمی گیریم …فقط نگاهشان می کنیم …حسی بهمان دست می دهد مثل مرور دفترچه تلفن های خاک گرفته که ته کتابخانه یا در کمد پنهان شده اند ، مثل دفترچه خاطرات های قدیمی …یا بلاگ هایی که دیگر نوشته نمی شوند ..آلبومهای گذشته …انگار که بعضی از رشته ها هیچ وقت گسسته نمی شوند…خوب که نگاه می کنم اینها یک مشت خاطرات نیستند ..بلکه لحظات با ارزشی هستند که در زندگی من وجود داشته است و من را در طول روزها، هفته ها و سالها شکل داده است
فراموشی شاید هرگز وجود ندارد …تنها گاهی خاطره ای را پس می زنیم و می فرستیمش به تو در توی حافظه مان ، اما آن خاطره همانجا هست و زندگی می کند ، زنده است با ما زندگی می کند ، بزرگ می شود ، با غم هایمان اندوهگین می شود و با شادیهایمان لبخند می زند …مواظب ما هست …گاهی مارا دلداری می دهد…خاطرات همیشه با ما می مانند حتی اگر به یادشان نیاوریم و فکر کنیم فراموش شده اند …همیشه با ما زندگی می کنند …ما را دوست دارند …حتی اگر به یادشان نیاوریم

متن رو تا حالا 2 بار خوندم.
تکون دهنده است.
این اتفاق واسه ی من هم افتاده!
البته اون دوستم نبود، همکلاسیِِ دوران راهنماییم بود که چند سال پیش بر اثر بیماری قلبی فوت شده بود!
خدایشان بیامرزد!
ممنونم،ممنون!
همین.

واقعا متاسفم یه لحظه بغض کردم
خدایش بیامرزد