کوچه باریک

می توانی در یک روز بهاری گام هایت را روی سنگفرش باران خورده پیاده رو بشماری . دست هایت را در جیب شلوارت فرو کنی ، سرت را پایین بیندازی و بی آنکه لازم باشد حتی برای یک لحظه سرت را بلند کنی و آسمان ابری بالا را ببینی ، از تماشای علف هایی که از درز سنگ های پیاده رو سر در آورده اند و باران چون روحی تازه در رگبرگ های وجودشان دمیده شده است ، لذت ببری . از عظمت خدا در شگفت شوی ، احساس تازگی ، طراوت و سرخوشی کنی و هرگز هم از این پیاده روی خیس خسته نشوی .
می توانی در یک روز سرد زمستانی ، زیر نور آفتاب رنگ پریده ای که از کرکره اتاقت به داخل نفوذ می کند ، لم بدهی . خورشید صورتت را هاشور بزند و یک در میان به تمام سلول های بدنت نفوذ کند . احساس کرختی لذت بخشی کنی و آسمان را از لابه لای کرکره به نظاره بنشینی و از خودت بپرسی آن لکه ابر گوشه سمت راست شبیه کدام موجود زمینی است ؟ و بی آن که مجبور باشی حتی برای لحظه ای سرت را برگردانی و شاخه های خشکیده درخت زرد آلو را در گوشه حیاط ببینی ساعت ها از این احساس خواب آلودگی مست کننده و گرمای کم توان و اندیشه های پراکنده لذت ببری .
می توانی عاشق شوی ، دست هایت را در دستهای معشوقت بگیری ، بی آنکه هراسی از طرد شدن داشته باشی ، بارها در چشم هایش چشم بدوزی و عبارت" دوستت دارم" را تکرار کنی . بی آنکه روزها به انتظار بنشینی و تمام رفتار و اعمالش را کنترل کنی تا شاید از لابه لای کلمه ها و نگاه هایش ، از روی حرکت دست هایش و صدای لرزانش ، نشانه ای هر چند کوچک از دوست داشتن بیابی و پس از یافتن، سرمست شوی و در دل فریاد "یافتم" ، "یافتم" سر دهی و در اوج خوشحالی اندیشه توهمی بودن همه این افکار از عرش به فرشت آورد و سرت را محکم به دیوار بکوبد و ستون های قصر رویاهایت را لرزان کند ، با اطمینان و بی هراس ، با لحنی که مشخص می کند پاسخ سوالت را از پیش می دانی ، از او بپرسی آیا دوستم داری ؟ و در پاسخ دلنشین ترین عبارت دنیا را با دلچسب ترین صدای دنیا و گرمترین و پرحرارت ترین نگاه بشنوی .
می توانی در یک روز زیبای پاییزی ، ساعت ها ویترین مغازه ها ی لوکس ترین خیابان شهر را با نگاهت اشغال کنی و در عین اینکه از این لذت مدرن تماشای ویترین ها سرشار می شوی ، با دیدن هر کالایی که نمونه اش در خانه تو هم هست ، ذوق زده شوی و ساعت ها به دنبال پالتوی پوست بوفالوی اصل آمریکایی ، مغازه ها را زیر و رو کنی و نگاه جستجوگرت را میان لباس های تن مانکن ها ، چند دقیقه ای جا بگذاری . دست آخر بر سر بیست هزار تومان کمتر برای اینکه بالاخره چهارصد و هشتاد هزار تومان کمتر از پانصد هزار تومان است ، ساعت ها فکت را بجنبانی و مجبور باشی توضیحلت فروشنده را درباره گمرکی و نرخ ارز و مشکلات واردات گوش کنی و بعد فاکتورهای بی سر و تهش را تماشا کنی و دست آخر دست در کیفت کنی و چهار صد و نود و نه هزار تومان پرداخت کنی و در حالی از مغازه خارج شوی که انگار تازه متولد شدی . و زحمت کج کردن گردن و دیدن چشم های معصوم کودکی را که آن سوی خیابان کفش های مردم را واکس می زند به خودت ندهی و بی آنکه صحنه دلخراش کتک خوردن بچه بوسیله صاحب مغازه ای که روبه رویش نشسته را تماشا کنی تا همه روزت را گند بزند ، در حالی که عرض خیابان را طی می کنی ، به این فکر می کنی که با آن هزار تومان بروی و بستنی قیفی شکلاتی بخوری و خاطرات شیرین کودکی ات را در ذهن بازسازی کنی .
می توانی مثل یک بچه زرنگ و درس خوان سرت را در کتاب ها فرو ببری و هرگز هم از دنیای بیرون از کتاب ها سر در نیاوری و همه چیزت به مرتبی و پیش بینی شدگی مسئله های توی کتاب ها باشد . یا حتی نه ، می توانی مثل یک بچه درس نخوان تمام طول ترم را به خوشگذرانی و خیابان گردی و متلک پرانی بگذرانی و به اینکه انسان جسوری هستی افتخار کنی و در نهایت هم شب امتحان تا صبح بیدار بمانی و به کمک چند تا شگرد تقلب کردن ، ناپلئونی پاس کنی و از امروز با افتخار بیشتری خیابان ها را متر کنی و آسایش مردم را سلب ، آخر تو یک گام به مهندس مملکت شدن نزدیک تر شده ای . ترم جدید که می آید صبح دیر تر از همیشه از خواب بیدار شوی و دیر تر از همه سر کلاس برسی و از میان تمام صندلی های خالی درست روی همانی بنشینی که روزی جای همکلاسی ات بود که دیگر نیست . بی خیال نگاه های دیگران باشی که با تعجب تماشایت می کنند و اصلا هم زحمت سوال کردن اینکه او کجاست و شنیدن پاسخ بچه ها که با بغض می گویند اخراج شد را به خودت ندهی .
می توانی همه این ها باشی ، اما چیزی در درون وجودت هست ، شاید صدایی ، شاید ودیعه ای از آن جهان ، شاید خاطره کهنه ای که آنقدر فرسوده است که خاطره بودنش هم دچار ابهام گشته ، شاید یک احساس ، نمی دانم ، اما چیزی هست که تو را به بیش از این بودن فرا می خواند . تو را به گشودن چشم ها وا می دارد ، به بیداری فرایت می خواند و از پوچ بودن گریزانت می کند .
و درست لحظه ای که چشم هایت را باز می کنی و سعی می کنی تا در راه بیداری گام بگذاری ، لاستیک های پهن یک وانت سفید با خطوط سبز ...
حالا تو در گور آرمیده ای و جز استخوان و مقداری گوشت و یک کفن که تا چندی دیگر گوشتت نصیب گیاهان و جانواران می شود ، هیچ چیز دیگر نمی توانی باشی ، شاید یک اسطورهو من از وقتی تو اسطوره شدی هر روز به جای چهل صفحه ، صد و چهل صفحه کتاب می خوانم .



ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
پیوست :
پوریا عالمی : مثل یک بچه که دعا دعا می‌کند پدرش دیگر مست نکند و وحشیانه با کمربند به جانش نیفتد، با اینکه کبودی جای سگک کمربند هنوز هم گز گز می‌کند، دعا دعا می‌کنم شهروندی باشم که بتوانم باز هم در این خیابان‌ها بی‌ترس راه بروم.