کوچه باریک

برای بعضی چیزها که می خواهی نام انتخاب کنی ، باید خیلی هنر داشته باشی . همراه با یک تخیل پویا و احساسی قوی که بتواند همه مجرد ها را مثل عینیت ها لمس کند . انتخاب نام کتاب ها و مقاله ها و فیلم ها شاید بیشتر جنبه جذب مخاطب داشته باشد ، یعنی هر نامی هم که انتخاب می شود و به هر دلیلی هم که باشد ، آخرش یکجوری به مسئله جذب مخاطب برمی گردد . اما وقتی می خواهی برای یک نقاشی ، یا یک موسیقی آن هم از نوع بی کلامش نام انتخاب کنی ، مسئله فرق می کند . آنوقت باید بنشینی و پرنده احساست را به پرواز در آوری و توی نقاشی یا توی موسیقی گم شوی ، تا بفهمی چه می گوید ، می خواهد که نامش چه باشد .
بعضی انتخاب نام ها تحسین برانگیز می شوند . مثل نام این آهنگ* که آدم را یاد پرواز می اندازد . یاد روزهای خوب ، روزهای بهتر . یاد بازی ابرها و خورشید و آسمانی نیمه ابری . زمینی خیس از باران و بوی علف و خاک نم کشیده که با خنکای هوا مخلوط می شود و دماغت را قلقلک می دهد . انگار که یادت می آورد همه روزهایی را که خندیدی و خندیدنت را تنها نبودی . یادت می آورد که روزهای بهتری هم بود ، روزهای بهتری هم هست و تو به امروز تعلق نداری . امروزی که شاید زیاد هم خوب نباشد . یادت می آورد که هنوز بال هایی برای پرواز هست ، اگرچه شاید بازی ابرها و خورشید و رنگین کمان و باران بهاری مدتی با آسمان قهر کرده باشند . حالا تعبیرت از آسمان هرچه که می خواهد باشد . پرواز هست و تو یک روز پرواز هم کرده ای و انگار که تلنگرت می زند که باز هم مجالی هست برای پرواز . برای بال گشودن بر فراز سرزمینی سبــــز ... .


ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
* آهنگ "پرواز" ، قطعه ای از آلبوم دریا اثر اردوان کامکار