کوچه باریک

این سوی میدان خیر با تمام قوایش ایستاده !
و آفتاب بالای سرشان نظاره گر !
فانوسی نیست که مهر دامن خویش را همه جا گسترده !
روشنایی بیداد می کند !


آنسوتر شر با تمام سپاهش صف کشیده است !
و شب بالای سرشان نظاره گر !
فانوسی نیست که خاموشی مطلق است !
تاریکی بیداد می کند !

نخست گام سپاهیان تاریکی اینست :


قدرتمند ترین کماندارشان را بر بلندای کوه ظلمت مامور می کنند تا با تیری زهر آلود خورشید را خاموش کند !
کماندار سیاهپوش بر بلندای کوه ظلمت ایستاده و لبخند مردگان بر لب ! با اطمینانی سرشار نافذ ترین و قدرتمندتری تیرش را از تیردان بر می کشد ، آن را در کمان جای می دهد نگاهی به خیر می اندازد ، یک لحظه دستش می لرزد ، شک می کند ، دوباره نیم نگاهی به شر و اطمینان تمام وجودش را پر می کند . به خورشید نگاه می کند ، کمان را بالا می آورد زه را با قدرت بی نظیرش می کشد و رهایش می کند ...
همه ناظران با دلهره و اضطراب این صحنه را تماشا می کنند ! برخی خود را برای تاریکی مطلق آماده می کنند و عده ای زیر لب چیزهایی زمزمه می کنند همه نگاه ها به سرانجام تیز پیکان است پیکانی که قرار است قلب خورشید را برای همیشه بدرد و سپاهیان خیر را ناامید تر از همیشه از هم بگسلد !
پیکان در آسمان اوج می گیرد ، بالا و بالاتر می رود و سرانجام قلب خورشید را فتح می کند ...
همه چشم ها را می بندند ، این صحنه دلخراش تر از آنیست که بتوان تماشایش کرد ، خورشید هیچ مقاومتی نمی کند ، اندام به تیر می سپارد و تسلیم سرنوشت می شود .
لختی می گذرد چشم ها با تردید و به آهستگی باز می شوند اما ... اما ... چه کسی را یارای توصیف این صحنه است ؟ خورشید نیست اما همه جا روشن است ، روشن تر از قبل . چشمان سپاهیان خیر می درخشد و نور این نگاه همه جارا روشن ساخته است !


شر دندان هایش را به هم می ساید . نمی داند چگونه می تواند روز روشن را شب کند ...


و اینک صبح فرا رسیده است و خورشید مثل همیشه ، مثل هر روز طلوع می کند و به آنانی که می اندیشند خورشید را می توان خاموش کرد لبخند تمسخر آمیزی نثار می کند و بر مضحک بودن اندیشه یشان می خندد !