کوچه باریک

کلید را توی سوراخ در فرو کرد و چرخاند . یک گام به جلو برداشت و در را بست و کمرش را محکم به در کوبید . چند لحظه همان جا توقف کرد . به سختی خودش را از در کند . انگار نیروی جاذبه ای او را به آن چسبانده باشد . آمد کنار پنجره ایستاد . برای اولین بار پرده را کنار زد . نگاهی به روشنایی های شهر انداخت که هیاهویی پر هیجان از آن فوران می کرد و محکم به شیشه پنجره می خورد . حس کرد شهر چقدر پر است و او چقدر خالی است . دست هایش ، ذهنش و قلبش ، هر سه خالی بود ... . نگاه ژرف آن دخترک زیر بنای وجودش را ویران کرده بود . دلش می خواست می توانست آن لحظه ، از کنار آن دفترها بلند شود ، دنبال دخترک راه بیفتد و برایش توضیح دهد که امروز اولین روز دستفروشی اش است ... . اولین روزی که کنار خیابان دفتر می فروشد . دلش می خواست می توانست برایش توضیح دهد که وقتی توی چشم های صاحب کارش که می گفت دیگر پولی ندارد که حقوقش را بدهد ، به جای غرور ، لاشه غرور دیده است ، نتوانسته حرفی بزند . چهار ماه توی آن کارخانه کار کرده بود بی آنکه حتی یک مشتری داشته باشد . چهار ماه نان سخاوت صاحب کارش را خورده بود که جنس تلنبار می کرد و از جیبش حقوق کارگرها را می داد . دلش می خواست فریاد بکشد که دیگر نتوانسته دست های صاحب کارش را بگیرد و التماس کند ، چون از لرزش خفیفی که از شانه ها آغاز می شد و توی آن دست ها می افتاد ، وحشت داشت . دست هایش را جلوی چشم هایش گرفت . پوزخندی زد . داشت خودش را مسخره می کرد . نگاهش به خطوط کف دستش افتاد . به خط خطی های یک بچه بازی گوش روی صفحه نقاشی می مانست . هیچ معنایی نداشت . همه خط ها از یک جایی به بعد یا بریده می شدند ، یا محو . دست هایش را با حالت دانش آموزی که از کتاب های درسی اش هیچ نفهمیده و آن ها را به گوشه ای پرت می کند ، پایین انداخت . چشمش به پسربچه ای افتاد که سرش را از پنجره آپارتمان روبه رویی بیرون آورده و مثل بچه هایی که کارتن تام و جری می بینند ، به صفحه چهره اش زل زده است . پسرک خندید و با حالت عجول و بچگانه خاصی شروع به دست تکان دادن کرد . همین طور بیهوده می خندید و بجز دستش همه قسمت های بدنش را هم تکان می داد .
ذهنش انگار که غافلگیر شده باشد یارای این را نداشت که به اعضا و جوارحش فرمان کاری بدهد . همین طور خیره به پسرک نگاه می کرد . درست مثل آدمی که از پشت میله های زندان خود آزادش را می بیند ولی کمترین دسترسی به آن ندارد . از کنار پنجره دور شد . خودش را روی تخت انداخت ، پتو را روی سرش کشید چشم هایش را بست و دلش می خواست برای ابد بازشان نکند .