کوچه باریک

نشستن در کافه همیشه برایم لذتی بیشتر از خوردن یک بستنی قیفی یا یک لیوان آب هویج داشته است . منظورم کافه های باکلاس بالای شهر نیست که می توان بصورت نسبی نوع رفتار و اعمال همه مشتری ها را پیش بینی کرد . از این کافه های دم راهی که مثلا وسط پر رفت و آمد ترین خیابان مرکز شهر واقع شده اند . از آن هایی که محل رفت و آمد آدم های متفاوت و غیر قابل پیش بینی اند.
یکی از همین نوع کافه ها نزدیک خانه ما هم هست . اراده قوی می خواهد که هر روز زیر نور گرم آفتاب ، از برابر همچین کافه ای عبور کنی ، بستنی ها و آب پرتقال ها و یخ در بهشت ها را ببینی و با اینهمه جلوی خودت را بگیری و داخل هم نروی . ما هم که همچین اراده ای نداریم ، پس پاتوقمان شده است همین کافه . پای ثابتش شده ایم و کافه چی ها هم دیگر ما را شناخته اند و حسابی هم هوایمان را دارند ، تازه سفارش هایمان را هم دیگر از برند !
توی همین کافه بود که سر میز یک پسربچه واکسی نشستم که هفت سالش بود . با سر و صورتی سیاه ، مژه های بلند و پر پشت ، چشمانی معصوم و جثه ای کوچک . پدرش کارگر فصلی باغ های پسته بود و مادرش میان آشغال های مردم اشیای به درد بخور را جستجو می کرد . پسربچه ای که کار می کرد تا بتواند دوچرخه اش را تعمیر کند و حالا هم آمده بود آب هویج بخورد تا به قول خودش چشمهایش قوی شود و بتواند خوب درس بخواند تا یک روز مثل برادرش وارد دانشگاه شود .
توی همین کافه بود که وقتی بعد از مدت ها صدای تلویزیون را شنیدم ، فهمیدم که تلویزیون هم شده مثل این اشیای قدیمی که یکهو از صندوقچه پر رمز و راز مادربزرگ ها بیرون می آیند و کلی خاطره های گرد و خاک گرفته روی سر و صورت ناظران پخش می کنند و تا سری بعدی که در صندوقچه مادربزرگ باز شود ، کارایی دیگری ندارند . یادآور هفته هایی که شیفت مدرسه مان عصری بود و ساعت پنج می آمدیم خانه و می نشستیم پای برنامه کودک و تا شب همه فیلم و سریال ها را نگاه می کردیم و دست آخر هم تا ظهر فردا ، درست نیم ساعت قبل از رفتن به مدرسه پای دفتر مشقمان بودیم و تکلیف می نوشتیم !!!!
توی همین کافه بود که یک نوجوان دوم دبیرستانی را دیدم که رپر بود و به قول خودش برای آزادی سرزمینش می خواند . برای بیان حرف هایش رپ را انتخاب کرده بود چون نمی توانست که اطلاعیه پخش کند ! از دستگیر شدن می ترسید چون سیاستمدارها می گویند تو به سیاست کاری نداشته باش ! و به قول خودش نسبت به هدفش هم کاملا آگاهی داشت . ترانه هایش را خودش می سرود و از معضلات اجتماعی می گفت . توی کافه می نشست ، هم درس می خواند و هم آهنگ هایش را تبلیغ می کرد . می گفت که شیطان پرست نیست و هر رپری هم شیطان پرست نیست . می خواست پزشک بشود ، روانپزشک !
فقط جای یک مستند ساز خالی است که بیاید ، دوربینش را در یکی از گوشه های کافه بگذارد و خودش هم بنشیند و مستند بکری از اجتماع ایران را نظاره کند . انگار که یک استکان کوچک از شیشه ایران را سر می کشد !