کوچه باریک

از آن صبح های سرد زمستان ، بود . از همان هایی که دلت می خواهد کنار بخاری لم بدهی ، پتو را تا روی دماغت بالا بکشی و زمان را تا ابدیت بخوابی . حیف که صدای تیک تاک عقربه های ساعت مثل اره برقی که به جان درختی افتاده باشد ، خوابت را خط خطی می کند . نه جزو آن مناطق محرومی بودیم که از زور گرمی هوا مدرسه ها را خیلی زودتر از خرداد تعطیل کنند و بفرستند برویم پی کارمان و نه امید داشتیم که شب بخوابیم و صبح که بلند می شویم تا زانوهامان برف آمده باشد و مدرسه ها تا چند روز تعطیل باشند . از زمستان سرمای سر صف ایستادن هایش نصیبمان می شد و از تابستان هم گرمای ورزش کردن در آن حیاط ناهموار و عرق کردن ها و آفتاب سوختگی ها ! مدرسه هم بجز تعطیلات رسمی هیچوقت دیگر تعطیل نبود . آن روز صبح هم از آن هیچوقت های دیگر مستثنی نبود و من طبق معمول که دیرم می شد ، با عجله لباسم را می پوشیدم و در عین حال که با نگرانی به صدای ماشین پدرم گوش می کردم ، هول هولکی وسایلم را در کیفم می چپاندم . طول اتاق را می دویدم ، ساندویچی که مادرم هر روز وقت نماز صبح برایم می پیچید و کنار پله می گذاشت را بر می داشتم ، پشت کفشم را می خواباندم و بدون آنکه بندش را ببندم ، به سمت پارکینگ می دویدم . خدا خیرش بدهد ، درخت کوچکی را می گویم که ریشه هایش همیشه هفت هشت تا از کاشی های جلوی در پارکینگ را قلمبه می کرد و بالا می آورد . خودش هم با تلاشی وصف ناشدنی ، تنه اش را به سمت شکاف پایین در می کشید تا از همان روزنه کوچک به آفتاب برسد . مانده بودم چطور در تاریکی و نمناکی پارکینگ خانه یمان سر بر می آورد و اینطور تقلا می کند تا خودش را به روشنایی برساند . همیشه ناجی من بود . پدرم را خوب معطل می کرد تا من برسم . دقیقه ها با در پارکینگ و کاشی های بالا آمده ور می رفت و به زور در را باز می کرد . هر بار درخت را با دستش می گرفت و می کشید و شاخه هایش را می کند ، ولی درخت از پدرم سمج تر بود . دوباره سر بر می آورد . نصف کاشی های جلوی در ترک برداشته بودند . یکیشان هم خرد شده بود .
یک روز پدرم با بیل و کلنگ و سیمان و تعدادی کاشی جدید از راه رسید . کاشی های خرد شده را از جا کند ، با بیل خاک را کنار زد و درخت کوچک را از ریشه در آورد و در کوچه گذاشت تا شب رفتگرها بیایند و ببرندش . مقدار زیادی سیمان روی خاک ریخت و بعد کاشی های جدید را با ظرافت کنار هم چید . از آن به بعد مجبور بودم صبح ها زودتر از رختخواب گرم و نرمم دل بکنم . دیگر آن رفیق همیشگی سمج نبود که با اراده ای مستحکم تر از سنگ بخواهد خودش را به آفتاب پیوند بزند و پدر را دقایقی به خود مشغول دارد . پدرم حسابی چشم فتنه را کور کرده بود . شاید هم خیال می کرد که چشمش را کور کرده . سه چهار سالی گذشت و دیگر همه یمان به نبود آن درخت عادت کرده بودیم . پدرم مصیبت هایی را که بخاطرش تحمل کرده بود از یاد برد و من رفاقتمان را !
از آن صبح های سرد زمستان ، بود . از همان هایی که دلت می خواهد کنار بخاری لم بدهی ، پتو را تا روی دماغت بالا بکشی و زمان را تا ابدیت بخوابی . حیف که صدای تیک تاک عقربه های ساعت مثل اره برقی که به جان درختی افتاده باشد ، خوابت را خط خطی می کند . تنها تفاوتش با صبح های دیگر این بود که من دیگر بزرگ شده بودم و امیدی نبود که پدر در ماشین برایم شعر بخواند . از همان شعرهایی که این حس را به آدم می دهد که خیلی عزیز دردانه است . آخر خیلی کیف می دهد ، یک پدر با همه ابهت پدرانه اش برای دخترش شعر بخواند . بزرگ که می شوی حال خودت هم از این قرتی بازی ها به هم می خورد . این ها را هم فراموش کرده بودیم . با عجله لباسم را پوشیدم و در عین حال که با نگرانی به صدای ماشین پدرم گوش می کردم ، هول هولکی وسایلم را در کیفم چپاندم . طول اتاق را دویدم ، ساندویچی که مادرم هر روز وقت نماز صبح برایم می پیچید و کنار پله می گذاشت را برداشتم ، پشت کفشم را خواباندم و بدون آنکه بندش را ببندم ، به سمت پارکینگ دویدم . جلوی در پارکینگ که رسیدم ، دیدم پدرم روی زمین خم شده و دارد با یک چیزی ور می رود . خوب که جلو رفتم ، دیدم تنه درخت سبز کوچکی را با دست هایش گرفته و می کشد . درختی که از میان درز کاشی ها سر بر آورده بود و با اراده ای مستحکم تر از سنگ می خواست که خودش را از شکاف زیر در به آفتاب پیوند بزند ... .